het oog naar boven…
In verband met de veertigdagentijd lees ik het boek ‘Namaakgoden’ van Tim Keller. Hoofdstuk 1 (“alles wat je ooit hebt gewild”) gaat over Abraham, die zijn zoon Isaak moet gaan offeren. Keller maakt in dit hoofdstuk mooi duidelijk waarom Abraham deze opdracht kreeg. Hij zegt bijvoorbeeld: “Isaak was een prachtig geschenk voor Abraham. Maar een veilig bezit was dit geschenk pas wanneer hij God op de eerste plaats wilde stellen.” De laatste paragraaf heet dan ook: “Uw bergbeklimming” en eindigt als volgt:
“Net als Abraham worstelde ook Jezus geweldig met wat God van hem vroeg. In de olijfgaard van Getsemane vroeg hij de Vader of er een andere weg was, maar tenslotte ging hij gehoorzaam de berg Golgota op naar het kruis. Wij kunnen niet alle redenen weten waarom onze Vader toestaat dat ons kwade dingen overkomen, maar net als Jezus kunnen we in die moeilijke tijden hem vertrouwen. Door het oog op hem te slaan en ons te verblijden over wat hij voor ons gedaan heeft, zullen wij de nodige vreugde en hoop hebben – en zullen wij voldoende vrij van namaakgoden zijn – om gehoor te geven aan wat God van ons vraagt in de donkerste en moeilijkste tijden.“
opschrift ‘hout moet’. Voor een “houthandelaar”, zoals mijn vader in de volksmond heette was dat een goede reclame natuurlijk. Ongetwijfeld zat er ook wel iets in van de gedachte dat je moed moet houden. En misschien is ook wel mijn passie voor hout op deze manier ontstaan.
Afgelopen week was 
Sinds enige tijd hebben we met een groep vrienden een ‘literatuurclub’. Voor sommigen komt dat nogal elitair over, maar in ons geval klopt daar natuurlijk niets van. Voor de eerstvolgende bijeenkomst staat Mulisch genoteerd. Toen we het hadden over een keus voor een boek, moest natuurlijk ook Mulisch op het programma. Of je nu van deze schrijver hield of hem een verwaande dandy vond, het was nu eenmaal een zeer erkend schrijver geweest. Ik stelde voor om dan niet een van zijn bekende werken te lezen, maar een toch wat minder bekend werk van vijftig jaar geleden te nemen. Ooit las ik het voor mijn literatuurlijst op HAVO en later ook op de PA. Het was mee op aanbeveling van onze leraar Nederlands, de welbekende heer Ellen (H.B.J./Dick). Deze leraar publiceerde later een paar prachtige gedichtenbundels trouwens. Leraar Ellen, een kleine man, maar een grote geest, maakte mij in ieder geval attent op de ‘De zaak 40/61’. Ik was geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog en daar had dit boek ook mee te maken. Het zal waarschijnlijk in 1974 of 75 geweest zijn dat ik het voor de eerste keer heb gelezen. Indruk heeft het zeker gemaakt. Het exemplaar van toen kon ik helaas niet meer terugvinden in mijn boekenkast. Nu, 50 jaar na het proces tegen Aldolf Eichman heb ik het boek dus nog een keer herlezen. Ook nu heeft het weer een diepe indruk achtergelaten. Het verslag van Mulisch dat hij maakte over het proces tegen Eichman confronteert hem met veel levensvragen. Adolf Eichman was een ambtenaar van de Gestapo belast met het organiseren van de ‘Endlösung’. Na de oorlog kon hij ontsnappen aan de geallieerden door naar Argentinië te vluchten. In dat land leidde hij een teruggetrokken leven totdat de Mossad hem op het spoor kwam. Zo kwam hij uiteindelijk voor een speciale rechtbank in Jeruzalem. Mulisch confronteert zich met de ambtenaar Eichman. Hij bezoekt daarom zijn voormalige kantoor in Berlijn en ook Auschwitz. Sommige bladzijden gaan je door merg en been en zetten je ook zelf aan het denken. In deze tijd waarin populistische partijen een forse aanhang hebben, is ‘de zaak 40/61’ een boek om zeker te lezen of te herlezen. En intrigerend werk waarvan ik hoop dat er nog veel herdrukken zullen volgen.
Tja… Het is weer zover. We mogen aanstaande woensdag weer naar de stembus. Op radio en Tv wordt er veel ophef over gemaakt. En evenzoveel onzin wordt er ook verkondigd. Ons land wordt niet onregeerbaar als het kabinet geen meerderheid haalt. Zal het trouwens ook nooit kunnen halen. Immers in het kabinet zitten bewindslieden van CDA en VVD en die hebben nu al geen meerderheid in de Tweede Kamer. In de Eerste Kamer zullen die twee partijen dat ook niet halen. Natuurlijk, misschien met gedoogsteun van de Wildersaanhang.
Er is maar 1 oplossing. Stem op de ChristenUnie. In elke provincie hebben ze uitstekende kandidaten klaarstaan. En hopelijk kunnen die kandidaten er dan in mei voor zorgen dat er een flinke CU fractie in de Eerste Kamer mag plaatsnemen. Ondanks van het gemopper van CDA in de persoon van Brinkman en de vervelende uithalen van Wilders over het zeer christelijke gezeur van Rouvoet, hoop ik van harte op heel veel CU stemmen. Al is het maar omdat Roel Kuiper studeerde in Amsterdam en er ook weer wil gaan wonen!
Het