17 april, Kerst?

Een jaar lang schreef ik voor de EO over de dood van Harm en wat dat met ons deed.

Ik blader door mijn agenda van 2016. Al jaren bewaar ik deze boekjes en regelmatig komen ze van pas; hoe zat het ook alweer? Ergens in december van 2015 had ik weer een lege ‘Moleskine Weekly Notebook’ (links 7 dagen van de week en rechts een lege pagina voor aantekeningen) aangeschaft. De eerste actie is inmiddels een soort ritueel, voorin vermelden aan wie het agenda toebehoort. Die keer heb ik mijn kalligrafeerpen er bij gepakt en omdat de dichter Jaap Zijlstra (1933 – 2015) in december overleed, een gedicht van hem op het schutblad gezet.

Verwachting

Als de dag begint te doven
en de zon mij niet meer ziet,
als de schemering gaat komen
en ik stil wordt van verdriet,
als de nacht valt en mijn vogel
niet meer opdaagt met een lied –
na mijn duisternis Uw licht,
na mijn zwijgen Uw gedicht.

Na alles wat mijn agenda vulde in dat jaar, moet het toch haast met een vooruitziende blik zijn geweest. Vooral die laatste twee regels bleven en blijven rondzingen in mijn hoofd. De eerste maanden in 2016 stonden in het teken van mijn vertrek bij GPOWN, het was genoeg geweest en ik droomde over nieuwe kansen. De bijbelmethode ‘Levend Water’ vroeg gelukkig nog regelmatig om een voorlichtingsbijeenkomst, maar ook werkten we aan de herziening en de digitale versie ervan. Ik reed naar Scheveningen, Sliedrecht, Zegveld en zelfs naar Hollandscheveld. Op 18 februari sloot ik de deur van ‘De Wissel’ achter mij en al de volgende dag pakten we de koffer om te gaan genieten van de Canarische zon. Er daalde een weldadige rust neer, tijd voor een DWDD University van Beatrice de Graaf en een symposium over ‘Schepping en Evolutie’. Op Witte Donderdag tekende ik op dat Johan Cruijff overleed. En nog geen maand later staat in mijn agenda bij zondag 17 april in een wolk: Harm 34. “Feestje 13.00 bij PLLEK NDSM terrein”. Die avond kwamen onze buren nog op de borrel. Een avond daarvoor zaten we in het Concertgebouw bij het Nederlands Philharmonisch Orkest en waren onder de indruk van countertenor Maarten Engeltjes die gedeelten uit opera’s van Händel zong.
Het zijn gewone aantekeningen, zoals ik dat ook nu nog doe. Op de rechterpagina van week 15, een herinnering aan de start van Levend Water, iemand wilde waarschijnlijk weten wanneer dat begonnen was, 10 maart 2004. Een telefoonnummer van Victor, lid van de Russisch Orthodoxe Kerk aan de Lijnbaansgracht, ze waren op zoek naar iemand die Nederlandse les wilde geven. Onder aan de pagina nog een rijtje vragen voor de hypotheekadviseur. Gewone alledaagse zaken. Vandaag beseffen we dat het Harm zijn laatste verjaardag was, nu tien jaar geleden. De zon schijnt, net als 44 jaar geleden, weet Coos zich te herinneren. Die verjaardag bij PLLEK was gelukkig niet zo lawaaiig als de voorgaande feestjes bij hem thuis of in een disco. Vierendertig en ook Harm was inmiddels een beetje tot rust gekomen. Zijn werk bij Media Monks paste hem en hij genoot zichtbaar van de liefde. In mei zie ik in mijn agenda, nam hij Coos mee naar een Moederdagviering van de Monks in Hilversum. Meer bladzijden sla ik om en op 1 juni, de eerste dag dat ik officieel werkloos was, komt Harm langs om een koffer te halen voor zijn vakantie met Iris naar Japan. Een reis waar ze prachtige herinneringen maakten.

Mooie herinneringen die droevig stemmen. Herinneringen die als een schaduw meegaan. 2016 veranderde van kleur op 14 september, het zijn bladzijden in mijn blauwgroene agenda 2016 die ik liever oversla. Toch zijn ze niet zwart geworden en de agenda’s van de jaren erna vulden zich gewoon door. Nieuw leven werd geboren, we vierden feesten en gingen ook gewoon op vakantie, na duisternis kwam ook weer licht.
Vanmiddag ga ik naar een symposium in de VU. Geurt Henk van Kooten vertelt over zijn boek ‘Echo’s van het goede nieuws’. Een indrukwekkende verhandeling over de ontstaansgeschiedenis van de vier evangeliën.
Van Kooten is hoogleraar in Cambridge en zit op een leerstoel waar ook ooit Erasmus doceerde.  Andere theologen zullen er met hem over in discussie gaan. Ik ben benieuwd of de ‘Wijzen uit het oosten’ nog ter sprake komen. Volgens van Kooten (pg. 131) gaat het om Parthische  Magiërs die op 17 april in het jaar 6 v.Chr. de zon, de maan en vijf planeten  op één rij hadden zien staan (het teken Ram van de dierenriem). Een gebeurtenis die eens in de 3000 jaar voorkomt en volgens van Kooten kan worden gezien als de ‘Ster van Bethlehem’.
Hoezo 17 april? Vandaag, na 2032 jaar, kunnen we dus de geboorte van Jezus van Nazareth vieren.

 

Gemeenteraadsverkiezingen 2

Ik ging googelen op de zes Diemense partijen. De ene website is nog gelikter dan de andere, daar zitten heel wat uren werk in. Maar het laat ook zien dat er over nagedacht is en dat de verschillende partijen waarschijnlijk echt ook iets willen betekenen voor ons dorp. Een mooie constatering, je moet er ook niet aan denken om 35 websites te moeten raadplegen zoals in Amsterdam. Nog een paar tips voor de politici in Diemen.

Verschillende partijen willen de STADSPAS weer beschikbaar maken voor alle gepensioneerden in Diemen. De STADSPAS is een pasje waarmee je vooral in Amsterdam gebruik kunt maken van heel veel culturele voorzieningen. Jarenlang was die pas voor alle AOW-ers, maar dat werd te prijzig. Het bracht voor het oog gelijkheid met zich mee, er werd niet gekeken naar inkomens. Iedereen met AOW kon hem aanvragen. Maar aan de andere kant van A-10 is het al heel lang een inkomensafhankelijke kortingspas. Ik kon er soms gratis mee naar Artis en dan mocht kleinzoon Teun ook mee. Grote ongelijkheid dus, Diemenaren, Diemenezen werden voorgetrokken op Amsterdamse AOW-ers. Sinds vorig jarig is de gemeente Diemen de lijn van Amsterdam gaan volgen. Je krijgt een STADSPAS als je van een minimum moet rondkomen. Mij lijkt dat terecht. Ik kan best 11 of 12 euro voor een bioscoopkaartje betalen, dat hoeft niet voor 1 euro. Toch zijn er een paar partijen die er voor pleiten om dit besluit terug te draaien. Niet doen, vind ik. Niet weer gedoe tussen Amsterdam en Diemen. Besteed dat geld maar aan gerichte hulp voor mensen die nauwelijks kunnen rondkomen of besteed het aan extra’s voor het nieuw te bouwen AZC.

Nog een punt om te overwegen, sluit de voedselbank aan Landlust (vlak bij de gemeentewerf). In de eerste plaats is het een hele rare plek, echt buiten de bebouwde kom. Het lijkt wel of zoiets bewust uit het zicht moet blijven van de rest van de bewoners. Er zijn wel betere plekken te vinden. Mijn idee is dat zo’n voedselbank niet meer nodig zou moeten zijn. Het is mooi en heel betrokken wat de medewerkers van de voedselbank doen, dat is het punt niet, alle lof voor hun inzet. Wat er ook met de cliënten aan de hand is, het is bedroevend dat ze bij de voedselbank hun eten moeten halen. Is er nou echt niet iets te bedenken dat deze groep op een menswaardigere manier wordt geholpen.

Nog een laatste punt, het openbare groen zou wel meer aandacht mogen krijgen. Op heel veel plaatsen ligt het er echt onverzorgd bij. Het is te begrijpen dat de gemeente echt moet letten op zijn uitgaven, volstrekt duidelijk. Maar je ziet op veel plekken dat onderhoud te wensen overlaat. Her en daar mogen bewoners zelf een plantsoentje bijhouden, maar dat is toch echt te weing. Ik hoop maar het nieuwe college daar iets aan gaat doen.

 

 

Gemeenteraadsverkiezingen

Aanstaande woensdag hebben wij het in Diemen maar gemakkelijk. We kunnen in alle vrijheid naar de stembus en zij die mogen stemmen van de ruim 32.000 inwoners hebben de keus uit zes partijen. Zes partijen? Jazeker, zes politieke clubs zijn van mening dat zij wel de kennis en inzet hebben om Diemen op een goede manier te besturen. De grote reclameborden die de gemeente her en der heeft geplaatst hebben zelfs ruimte over! Men had er voor kunnen kiezen om van elke partij het belangrijkste item er bij te zetten. Kijken we naar onze grote buur Amsterdam, daar hebben de kiezers keus uit 35 partijen, dat is simpelweg niet meer te overzien toch!
Zo zie je opeens de grote voordelen van een kleine gemeente, duidelijk en overzichtelijk en tot op heden ook nog betaalbaar ook. Weinig Diemenaren kijken wat dat betreft bepaald niet met jaloerse blik naar het grote Amsterdam. Waar de inwoners van ons dorp wel de borst voor vooruit steken, is het feit dat Diemen dit jaar het 800 jarig “bestaan” viert en Amsterdam vorig jaar nog maar de 750 aantikte. Schaalvergroting, gemeentelijke herindeling, wat de gemeente Diemen betreft, niet doen. Hooguit wat uitruilen met Ouderamstel, maar daar houden we het dan maar bij.

Toch is het nog best lastig kiezen aanstaande woensdag. De meeste partijen willen meer woningen natuurlijk, maar dat is best lastig. Voor meer bouwen heb je ruimte nodig, maar dat is er niet meer, of we moeten het Diemerbos of de Diemerpolder gaan volbouwen. Maar helaas, daar krijgen we de handen niet voor op elkaar. Maar plannen voor optoppen, doorstromen van bewoners die te groot wonen, je komt ze niet echt tegen. Veel ambities, maar te weinig concreet.

Wat ik ook mis in de partijprogramma’s is een herinvoering van hondenbelasting. Afgelopen zaterdag wilde een PvdA mevrouw op de politieke markt er wel over in discussie. Zij beweerde dat het toezicht op zo’n maatregel teveel zou kosten. Maar een beter milieu is niet gediend met steeds meer honden. Een katten/poezenbelasting zou ook een goed idee zijn. Deze huisdieren zorgen er onder andere voor dat veel tuinvogels Diemen mijden en ook dat is niet goed voor een natuurlijk evenwicht. Tegenwoordig zijn er genoeg technische middelen om dat te controleren. En wat betreft controle, dan moet die huisdierenbelasting maar omhoog.

Ook heb ik nergens een pleit kunnen vinden voor de afschaffing van de scanauto. Voor wie het fenomeen niet kent, deze auto rijdt de hele dag door Diemen om kentekens van auto’s te scannen en dan registreert de computer of er parkeergeld is betaald. Elke menselijke maat is in deze manier van werken verdwenen. Vorig jaar overkwam het mij op een zaterdagmorgen. Vanwege een druk programma en een flinke regenbui, voor één keer met de auto naar de groenteman op het Diemerplein. Omdat ik anders altijd met de fiets ging, was ik vergeten de parkeerapp aan te zetten, nog net geen kwartiertje geparkeerd. Achteraf kwam de rekening, ruim 80 euro. Dan gaat er dus iets mis. De chauffeur van die auto kan ik niets kwalijk nemen, de computer ook niet, maar wel de politici die hier voor hebben gestemd. Veel burgers zitten niet te wachten op steeds meer digitalisering. DigiD vinden veel mensen lastig, maar zonder kun je geen afspraak maken bij gezondheidscentrum, gemeentehuis… Nummertjes trekken wordt ook steeds ingewikkelder, waar is de aardige mevrouw of meneer achter een balie?

Te mooi om waar te zijn

Op een avond dat we druk bezig waren met voor de zoveelste keer het OSV te downloaden, zag ik een kort mailtje voorbij komen, op het kerkadres van de OPK, met een geweldig aanbod. “Hallo, Hoe gaat het vandaag? Ik wil graag de Yamaha babyvleugel van mijn overleden echtgenoot schenken aan een gepassioneerde instrumentenliefhebber, school of kerk. Laat me alstublieft weten of u de vleugel wilt aannemen of iemand kent die er voor kan zorgen. Met vriendelijke groet, Elizabeth Joshua”. De volgende dag gereageerd; interessant aanbod, ik geef het door aan de verantwoordelijke personen hiervoor. ‘Mevrouw Joshua’ antwoorde al vrij snel: “Hartelijk bedankt voor de melding! Ik zie ernaar uit om van u te horen.”
Ondertussen werd op de door mij doorgestuurde mail gereageerd, “Kennen we haar?” En onze dominee kreeg al gelijk een ‘Nigeriaanse prins’ gevoel. Maar goed je weet het nooit en dus toch maar een volgende mail gestuurd om te kijken wat er zou gebeuren. En jazeker, toen werd het echt een mooi verhaal. ‘Mevrouw Joshua’ kwam weer op de lijn en nu met een uitgebreide mail, met zelfs een viertal foto’s. Leest u zelf maar.
Hallo, bedankt voor uw reactie. Ik ben druk bezig met de verhuizing terug naar mijn oorspronkelijke huis in Middelburg, en de ruimte daar is te klein voor de piano. Bovendien zou mijn man het niet prettig vinden als ik de piano zou verkopen, en vanwege mijn gezondheidsproblemen (ik ben slechthorend), doe ik dit ter nagedachtenis aan mijn overleden echtgenoot Richard Joshua.
De Yamaha GC1 babyvleugel is nog in zeer goede staat. De afmetingen zijn 151 cm bij 146 cm. De piano is vorig jaar, vlak voor zijn overlijden, voor het laatst gestemd. Ze is slechts 3 jaar oud en verkeert in onberispelijke conditie.
De piano staat momenteel opgeslagen in Berlijn bij mijn transportbedrijf, dat ook mijn andere spullen naar Middelburg verhuist. Ze leveren overal en kunnen de piano zeker bezorgen waar u hem wilt hebben. De transportkosten zijn echter voor rekening van de ontvanger. In de bijlage vindt u een foto van de piano. Ik zie uw reactie met belangstelling tegemoet.  Met vriendelijke groet, Elizabeth Joshua

Ook deze mail doorgestuurd, maar het verhaal werd dus wel steeds fraaier. Hoe bedenk je het?!  De Nigeriaanse prins’ optie werd steeds groter. Ondertussen had de voorzitter van de beheers commissie het verhaal maar eens voorgelegd aan ChatGPT. “Ja — dit is een zeer bekende tekst, of beter gezegd: een klassiek voorbeeld van een online oplichtingsverhaal, vooral bij advertenties voor piano’s, vleugels en andere dure instrumenten.” We rekenden ons al niet meer rijk en ook op de vraag hoe deze ‘Mevrouw Joshua’ er bij kwam onze Oosterparkkerk in Amsterdam zo’n genereus aanbod te doen, kwam geen antwoord. Daarom nog één keer een visje uitgegooid
“Mevrouw Joshua,  Naar aanleiding van uw verleidelijke aanbod het volgende:
1. We kunnen de vleugel zoals op de foto te zien is, zeker een plaats geven in onze kerk.
2. U hebt nog niet geantwoord op de vraag waarom onze kerk de gelukkige is. Zijn wij de enige kerk die u heeft benaderd?
3. Heeft u een naam en adres van de verhuizer in Berlijn, zodat we een en ander kunnen kortsluiten?  ”

Tot op heden bleef het stil natuurlijk, maar wat een gehaaide manier om een kerk op deze manier op te lichten. ‘Mevrouw Joshua’ heeft in al haar mails zelfs een keurige profielfoto, maar die zal ongetwijfeld ergens van het wereldwijde web zijn geplukt. Mocht u haar herkennen, laat het mij weten. De bedoeling is hoogst waarschijnlijk om de kerk alvast een bedrag over te laten maken voor het vervoer en dat je er daarna niets meer van hoort. Je stuurt je mail naar honderden adressen en hoopt dat er hier en daar iemand instinkt. Met onze hoofd muziek OPK zaten we rond tafel voor een spelletje en al gauw had hij de prijs van de baby-vleugel achterhaald, Nieuwprijs bijna € 30.000. En ook google geeft snel antwoord op de vraag wat de verhuiskosten zijn.  “Indicatie internationale kosten: Voor internationaal transport van piano’s/vleugels over een afstand van honderden kilometers (zoals Berlijn – Nederland) moet rekening worden gehouden met tarieven die kunnen oplopen van €970 tot meer dan €3.000+.”
Een lucratieve oplichterspraktijk dus, al reageren er maar een paar. Inmiddels heb ik het verhaal toch maar doorgegeven aan de Fraudehelpdesk. Wie weet kunnen zij er iets mee. Wees dus gewaarschuwd, de verleiding is groot. De gehaaide boef of boeven maken gebruik van prachtige verhalen, waar je zo maar in zou trappen.

NB   Mocht iemand een baby-vleugel over hebben, dan houdt de OPK zich overigens aanbevolen.

We doen mee, ondanks de hobbels

Nu binnenkort op de paleistrappen het kabinet Jetten wordt gepresenteerd, kijken veel plaatselijke politici uit naar de gemeenteraadsverkiezingen in maart. Veel kiezers hebben echter geen weet van wat er echter allemaal moet gebeuren voordat alle stembiljetten op woensdag 18 maart keurig in stapeltjes liggen te wachten op het rode potlood. De Amsterdamse CU is zich inmiddels al druk aan het warmlopen. Eind 2025 was de lijst gereed, 34 gegadigden willen wel deel uitmaken van de hoofdstedelijke gemeenteraad. Maar reëel gezien zullen we blij zijn wanneer onze zeer gemotiveerde lijsttrekker Tim Kuijsten straks genoeg stemmen krijgt, om in de raad zitting te nemen. Na het verzamelen van een aantal persoonlijke gegevens en kopieën van een geldige ID of paspoort konden we aan de slag met het OSV-programma. OSV is een programma van de landelijke Kiesraad om voor een verkiezing je kandidaten aan te leveren. Voorzitter Mirjam en ik zijn er uiteindelijk vele uren zoet mee geweest. Op mijn computer stokte in eerste instantie de download. Ten einde raad maar een tweede laptop opgestart. Na veel ge-heen en weer zaten de 34 kandidaten in het systeem. Op advies van ons zeer gewaardeerde lid Don Ceder doen we deze keer ook mee in alle stadsdelen. De selectiecommissie kreeg het voor elkaar om een groot deel van de 34 kandidaten ook te plaatsen op een lijst voor Noord, Oost, West, Zuid, Zuidoost, Nieuw-West, Weesp en Centrum. De stadsdelen hebben sinds 2018 een commissie die het dagelijks bestuur adviseert, in Weesp heet het bestuurscommissie. Dat we daar op 18 maart kandidaten voorhanden hebben levert extra veel bekendheid op.

Het bureau Verkiezingen van de gemeente zette ons eerst op het verkeerde spoor, we zouden een extra grote computer moeten hebben om het OSV programma nog acht keer te kunnen downloaden. Helaas ging die vlieger niet op, eerst het vorige bestand verwijderen, tot en met een verstopt bin-bestand. Als echt alles verdwenen was, konden we het OSV opnieuw downloaden en voor een volgend Stadsdeel invullen. Dat hele proces dus acht keer. Vervolgens moesten we voor de lijst van de gemeenteraad en de acht stadsdelen ondersteuningsverklaringen gaan regelen, omdat we op dit moment nergens een zetel hebben. Mirjam en ik hebben een uitgebreide instructie opgesteld, die beslist niet voor tweeërlei uitleg vatbaar was. Maar ondanks de duidelijke instructie kregen we toch nog de meest vreemde reacties. De meeste kandidaten moesten zich met twee formulieren melden op een Stadsdeelkantoor. Sommigen werden zelfs teruggestuurd door onwetendheid van de ambtenaar. Ook verschillende leden hebben we aangezocht om het Stadsloket te vereren met een bezoek. Voor sommigen werd dat echt een bezoeking, een uur of meer wachten voor een stempeltje…

Gaandeweg het proces ontdekten we dat uiteindelijk de lijsten ook per Stadsdeel moesten worden ingeleverd, een nieuwe hobbel. Vorige week bij de voorinlevering bleek ook nog eens dat een zestal handtekeningen op de Instemmingsverklaring niet helemaal overeen kwamen met de handtekening op het paspoort of ID. Wij vonden dat natuurlijk ambtelijke muggenzifterij, maar werd ons verzekerd, dat zou ook bij het afsluiten van een hypotheek gebeuren. Dat werd dus oefenen voor een aantal ‘lijstduwers’. We ontdekten daardoor dat een groot gedeelte van de twintigers vrijwel nooit zijn handtekening zet. Ook moesten een aantal voorletters worden aangepast en wanneer je Anne-Marije heet, dat je voorletter dan een A is en niet A.M.; waarvan akte! Ik heb wel gezien dat dit en volgend jaar veel kandidaten hun paspoort moeten verlengen, een mooie gelegenheid om nog eens flink te oefenen op een mooie ‘krabbel’.

Vandaag is het 2 februari, de dag dat alles ingeleverd moet worden. Met twee volle mappen naar de Stopera voor de gemeenteraad en een mapje voor Stadsdeel Centrum. Dat laatste was zo gepiept; Gerlieke heel erg bedankt. In de Piet Nakzaal werden de aantekeningen van de voorinlevering er bij gepakt en nog eens nagelopen. Gelukkig werd nu alles in goede orde bevonden! In de loop van de middag kwamen uit de verschillende stadsdelen berichtjes dat het ook daar gelukt is. Alle gezwoeg, heen en weer gefiets, leden achter de broek aan zitten, toch nog ééntje overtuigen, het resultaat is er. Nu op naar 18 maart. Eind deze week worden de lijstnummers bekend gemaakt en kan de campagne serieus van start! Wat zou het mooi zijn wanneer de gemeenteraad van de hoofdstad van ons land weer een lid heeft van ChristenUnie. Het geluid van Tim mag gehoord worden. Ook enkele Stadsdelen maken goede kans om straks een ChristenUnie lid te verwelkomen. Let wel, dit is nog maar het begin, alle inzet was natuurlijk prachtig, maar in maart willen we eigenlijk wel ruim 8000 stemmen binnenhalen voor de partij die opkomt voor de ongedocumenteerden, maar ook voor internationale kerken die iedere keer weer op zoek moeten naar een zondags onderdak. Een partij die opkomt voor meer groen in de stad en niet schroomt een gefundeerd tegengeluid te laten horen. Een partij die vanuit zijn christelijke beginselen het goede zoekt voor de stad en zijn bewoners.

Nogmaals proficiat!

Inmiddels was Diemen-Zuid veranderd in een sprookjeslandschap. Begin vorige week maakten Coos en ik een prachtige sneeuwwandeling. Zelden was Diemen-Zuid zo mooi! Helaas, een week later ligt er hier en daar nog een hoopje wit. Dooi heeft inmiddels alweer toegeslagen. Wat mij betreft had het nog weken mogen duren en was ik ondanks alle gesnotter en gehoest lekker gaan ronddwalen in een witte wereld. Het gerochel weerhield me er al een aantal dagen van om het ‘Proficiat’ een vervolg te geven. Ook een fikse klus voor de ChristenUnie gooide roet in het eten. Voor de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen moeten eerstdaags de lijsten worden ingeleverd. Ons zeer gewaarde kamerlid Don Ceder (inwoner van Zuidoost) adviseerde om deze keer ook mee te doen in alle stadsdelen. Dat levert uiteindelijk meer stemmen op voor de gemeenteraad en helpt het onze dappere lijstrekker Tim Kuijsten. Maar we we hebben het wel geweten. Mirjam (voorzitter CU-Amsterdam) en ik zijn uren en uren bezig geweest om dit voor elkaar te krijgen. De Kiesraad heeft gelukkig een computerprogramma voor deze actie ontwikkeld, maar deze is voor de computerleek al bijna niet te installeren. Toen we het uiteindelijk voor elkaar hadden gekregen voor de gemeenteraad, moesten we aan de slag voor de stadsdeelcommissies. Dat betekende; programma verwijderen en o wee als daar iets mis ging en dan het hele programma weer opnieuw downloaden. Vervolgens gegevens invoeren, programma weer verwijderen en dan op naar de volgende downloadsessie. Nou Don, je wordt bedankt!

Diezelfde Don, liep zich uit de naad voor zijn herverkiezing op 29 november afgelopen jaar. Dag in dag uit was hij in touw om kiezers in Amsterdam-Zuidoost te mobiliseren. Zo ging hij op zaterdagavond nog eens een ronde maken langs heel veel, vaak internationale, kerken in Zuidoost, om een CU poster met zijn gezicht erop, aan een lantaarnpaal vast te maken. Mede door zijn inzet bleef de derde zetel voor de CU in de Tweede Kamer behouden. Don Ceder, je bent een held!

In april overleed paus Franciscus, 88 jaar oud. Een sympathieke jezuïet en toen we in Duisland waren, heb ik nog het condoleanceregister getekend. Op 9 mei, tweeënhalve week na het overlijden van paus Franciscus had de Rooms Katholieke kerk al een opvolger, het ‘habemus papam’ klonk vanaf het balkon van de Sint-Pietersbasiliek. Paus Leo XIV deed zijn intrede met alle poespas van dien. Als gereformeerde jongen heb ik natuurlijk geleerd mij verre te houden van een kerk waar een ‘paapse mis’ door de Heidelbergse Catechismus wordt betiteld als vervloekte afgoderij… Maar ondertussen verlang ik naar een wereld waarin de zogenaamde machthebbers (denk hierbij aan de despoten in China, Rusland en de VS) in hun handelen zouden lijken op Paus Leo. Rustig, soms streng, maar met wijsheid en vriendelijkheid reageren op grote problemen in de huidige wereld en daarbij omzien naar de verdrukten, de armen en minderheden, zij die vermorzeld worden door de belangen van multimiljonairs en dictators. Maar ook op kerkelijk gebied verlang ik soms stiekem wel eens naar een hele wijze paus, die alle gereformeerden, van links tot rechts met een (buitenaards) gezag tot de orde roept in allerlei kerkelijke conflictjes. Een paus die alle volgelingen van de Weg achter zich verenigt, van Ger Gem tot PKN en van CGK en DGK tot en met wat voor GK ook.

Om toch nog even op het kerkelijk erf te blijven, er gebeurde in december op dat vlak iets bijzonders. Een maandblad dat jarenlang binnen onze kerken verscheen over allerlei geloofszaken had geen toekomst meer, zo concludeerde de redactie, bestuur en de vertegenwoordiging van de leden. Een bijzonder kerkelijk tijdschrift dreigde daarmee te verdwijnen; het blad “Onderweg” was een fusie van “De Reformatie” en “Opbouw”. De laatste twee waren gerenommeerde bladen voor binnen en buitenverbanders. De fusie van deze twee bladen hielp er ook aan mee dat de GKv en de NGK hun jarenlange gescheiden optrekken achter zich lieten. ‘Onderweg’ trok echter steeds minder lezers en de gemiddelde leeftijd van het lezerspubliek lag inmiddels ver boven de zestig. Maar op 11 december j.l. presenteerden twee jonge theologen in de TUU een doorstart. Onderweg 2.0 zal binnenkort op de deurmat liggen en we zijn benieuwd wat Louren Blijdorp en Marinus de Jong gebrouwen hebben!

Op RTL-Z kwam ik een documentaire tegen over dementie. “Will You Get Dementia?”, de Britse arts Claire Taylor gaat daarin op zoek samen met wetenschappers naar dementie, risico’s en preventie van deze aandoening. Aan tafel bij een onderzoeker laat deze haar voelen wat het verschil is in gewicht van hersenen van een gezond iemand en het gewicht van hersenen die zijn aangetast door dementie, ze schrikt ervan. Deze documentaire is een aaneenschakeling van opmerkelijke ontdekkingen en het leert de kijker ook hoe je kunt anticiperen op deze ziekte. Dementie is een verzamelnaam voor meer dan 50 verschillende ziektes en nog steeds worden nieuwe facetten ontdekt. De documentaire is nog te zien op Videoland.
In maart zijn Coos en ik nog een keer naar de theatervoorstelling ‘Dag Mama’ geweest. Helaas moesten we vanwege een bevalling in de pauze naar huis, maar het was indrukwekkend. Sarah Blom en haar familie verdienen een koninklijke onderscheiding voor de verschillende voorstellingen die ze maken. Het is zo inzichtgevend over wat dementie met mensen doet en hoe je daar op moet reageren. In sommige schouwburgen is de voorstelling nog te zien. Blom schreef korte verhalen over wat ze meemaakte als geriatrisch psychologe. Haar verhalen zijn soms hilarisch, maar geven tegelijkertijd veel lessen mee over hoe je kunt omgaan met je demente naaste.

“Oma, is dat jouw probleemsok?” Kleinzoon Teun zag het goed, mijn vrouw was bezig met het breien van een zwarte sok. Weken heeft ze er over gedaan over een paar zwarte sokken, die nu gelukkig af zijn. De ‘opdracht’ kwam van een vriendin van een schoonzus. De vriendin doet allerlei crowdfundingsactiviteiten voor een school in Zuid-Afrika. Ze bakt koek en zet breiers en breisters aan tot het breien van sokken voor de jongens van die school. Specifieke opdracht; ze moeten zwart zijn. Voor mijn vrouw was het, denk ik, de eerste maar ook de laatste keer. Zwarte sokken breien is geen doen. Zeker wanneer het ’s avonds donker wordt zie je niet meer wat je moet doen. Een forse mijnwerkerslamp was misschien een goede oplossing geweest. Alle lof voor Coos. De volgende keer toch maar weer een paar mooie kerstsokken.

In 2025 hebben we genoten van verschillende prachtige concerten. Mozart, Beethoven, Schubert en Verdi kwamen voorbij bij het Nederlands Philharmonisch en het Nederlands Kamerorkest. Maar ook genoten we van Daniël Lohues en een prachtig concert in het Zuid-Franse Banon  in de Eglise boven in het dorp. Twee concerten licht ik er uit. Als Oosterparkkerk deden we mee met het festival ‘The Spirit’. Overal in Amsterdam gingen kerkdeuren open voor musici, dansers en toneelspelers. In de OPK trad de gelegenheidsformatie THUIS op. Muziek vanuit alle werelddelen, waaronder ook gospel deden het goed met de OPK-akoestiek. Het leverde mooie gesprekken en contacten op en veel bezoekers die ons kerkgebouw nog nooit van binnen hadden gezien, waren onder de indruk.
Toch spande het afgelopen jaar een verjaardagscadeau de kroon. Mijn beide dochters verrasten mij met een uitvoering van Bachs ‘Weihnachts-Oratorium’. Het Nederlands Kamerkoor onder leiding van Peter Dijkstra trad op met de ‘Akademie für Alte Musik Berlin’. Met z’n drieën gingen we naar Utrecht en maakten daar een prachtige uitvoering mee van de zes cantates die Bach componeerde voor Kerst. Indrukwekkend en zo mooi uitgevoerd. Een onvergetelijk concert en een heel bijzonder verjaardagscadeau, een schot in de roos! Waarvoor nogmaals dank dochters!

Tja… zo dus… Proficiat 2026!

Als blogger heb ik geen vast ritme in mijn schrijfsels. Ik bladerde nog eens terug en ontdekte dat de veelheid van onderwerpen afgelopen jaar weer uiterst divers waren, maar dat geschiedenis en boeken toch wel de boventoon voerden. Vorig jaar sloot ik af met een blog over ergernissen en dat zou deze keer ook best kunnen. Ergernissen over het gevallen kabinet, over hoe het loopt met de formatie en het verdriet over de oorlog in Oekraïne, dat laatste gaat trouwens nog veel verder dan zomaar ergernis. Toch kwamen er zich niet zomaar echte onderwerpen aandienen. Maar toen we een paar dagen geleden oppasten bij de kleinkinderen had ik mijn laptop meegenomen om iets van een overdenking of jaaroverzicht te schrijven. De 1500 meter van het OKT was zo spannend, dat 2025 snel naar de achtergrond verdween. De kleinkinderen zochten hun bed op en ik zag dat even later op NPO 2 de documentaire over Daphne Wesdorp te zien was (te vinden op NPO start). Gelukkig, daar had ik mijn onderwerp. Mijn blog zou ‘helden’ gaan heten en daarin kon ik mooi een aantal inspirerende mensen noemen die mij het afgelopen jaar waren opgevallen. Al gauw had ik in mijn agenda een rijtje namen genoteerd.

foto: Sven Torfinn. Kramatorsk, Ukraine, november 2025

Je moet maar durven, als journalist al vier jaar aan het werk in Kramatorsk, dicht bij de frontlinie in het oosten van Oekraïne. Daphne Wesdorp is werkzaam voor het Nederlands Dagblad, fotografeert en schrijft over die verschrikkelijke oorlog die is ontstaan door de inval van Rusland. Als er weer een stuk van haar in de krant staat, bid je en hoop je dat die verschrikkelijke slachtpartij en verwoesting van levens, huizen en gebouwen ophoudt. Er zijn collega’s van haar omgekomen, toch gaat ze door. Mocht je de intense documentaire van Bram Vermeulen over haar nog niet gezien hebben, neem er dan echt eens de tijd voor; 35 minuten. Dan besef je nog des te beter waarom onafhankelijke pers zo belangrijk is en dat journalisten en fotografen iedere keer weer ons geweten opschudden. Daphne maakt als journalist ook indrukwekkende foto’s.

Een andere naam op mijn lijstje is Derk Sauer zie ik. Dat sluit mooi aan op Daphne Wesdorp. Wanneer er weer een stuk van hem in Het Parool stond, las ik dat vaak eerst. Boeiende verhalen schreef hij toen hij in Rusland woonde, over de politiek, maar ook over het gewone leven en zijn twee jongens die opgroeiden in Moskou en daar wortel schoten. Maar je voelde steeds vaker, eerst tussen de regels door, dat de sfeer veranderde. Totdat ze met z’n allen moesten vertrekken. Vrije pers niet meer welkom in Poetins rijk. Hij zorgde ervoor dat de gevluchte journalisten werden ondergebracht in Amsterdam en van daaruit nog steeds hun krant, The Moscow Times, kunnen maken.
Helaas overleed deze bijzondere journalist het afgelopen jaar na een ongelukkige val op zijn boot. In Het Parool geen strakke analyses meer van hem over wat er gebeurt in het Kremlin en ook over de afschuwelijke strijd tegen het zogenaamde fascistische Oekraïne. Sauer was jarenlang ook de bestuursvoorzitter van de IDFA, het jaarlijkse documentaire festival  in Amsterdam. Een functie die hij met veel passie vervulde. Ongetwijfeld zal er nog wel eens een documentaire over Derk Sauer gemaakt worden.

On my watch
Secretaris-generaal van de NAVO in oorlogstijd 2014-2024

Iemand die zich ook veel heeft bezig gehouden met Oekraïne was de vorige secretaris-generaal van de NAVO, Jens Stoltenberg. Onze oud-premier Rutte, de man met een nogal selectief geheugen, volgde hem op. Den Haag blij, maar wanneer je de bijna twee uur durende documentaire (ook op NPO-start) over het laatste jaar van Stoltenberg bij de NAVO hebt gekeken, begrijp ik niet hoe men Rutte tot opvolger heeft kunnen benoemen. Wat een integere en hardwerkende politicus zien we daar aan het werk. Gedoe met de VS, gedoe met een niet eensgezind Europa en dan toch proberen aan alle kanten Zelensky te steunen. Een staatsman met een groot statuur, die rustig met pensioen had kunnen gaan na jaren van hoogspanning. Maar nee, inmiddels is Stoltenberg gewoon minister van Financiën in Noorwegen. Je zult er maar zin in hebben. Het zou goed zijn wanneer er meer van dit soort bevolgen vrouwen en mannen op belangrijke posities te werk zouden gaan als Stoltenberg. Zijn biografie ligt in de boekhandel, hopenlijk lag het onder de kerstboom bij Jetten, Bontebal en Yeşilgöz, zodat ze eens flink hebben kunnen nadenken over hoe ze Nederland op het rechte pad willen krijgen en leerden ze daarbij van de wijze levenslessen van Jens Stoltenberg.

Op 17 juni j.l. sprak in de Waalse kerk, Samuel Wells voorganger in de Church of England en sinds 2012 de vicaris van St Martin-in-the-Fields in Londen. Hij kwam spreken over Geloven In De Publieke Ruimte. Een citaat uit zijn boeiende verhaal, waarin hij schets hoe we als christenen samen moeten leven in onze gemeenschappen; “Het gaat over een samenleving waar iedereen bij hoort. Het gaat over gedeelde zaken van blijvende waarde, wat Augustinus ‘gemeenschappelijke liefdesobjecten’ noemt. Het gaat over het opbouwen van vertrouwen. Het gaat over het worden van een samenleving waar anderen zich bij willen aansluiten. En het gaat over het zien van de dynamiek van het geven van een tweede kans.”
De afgelopen jaren mocht ik wel eens een ‘preek lezen’. Wat graag haalde ik dan een hoofdstuk uit ‘Wees Niet Bang’. Wells laat in zijn uitleg van bijbelverhalen steeds weer zien hoe genadig God is en hoe diezelfde God omziet naar de verschoppelingen in deze wereld en dat de kerk daartoe ook geroepen is. Een uitdagend en bevrijdend evangelie!
Ik hoop dat zijn onderwijs de kerken in Nederland blijvend zal inspireren. Wie zijn hele verhaal wil bestuderen, kan mij een mailtje sturen.

Mijn verhaal zou nog veel langer kunnen zijn, maar misschien moet ik de komende week toch een deel 2 schrijven. In mijn favoriete krant stond gisteren een boeiend interview met Jezuïet Nikolaas Sintobin. Onze vorige dominee liet ons met hem kennismaken in een boeiende cursus over ‘bidden’.  Het artikel eindigt prachtig. “Het nieuwe jaar aan God toevertrouwen, Sintobin vat het samen in één woord: proficiat. ‘We kennen die uitdrukking als ‘gefeliciteerd’, maar dat is niet de oorspronkelijke betekenis’, legt hij uit. ‘Het komt uit de katholieke liturgie. Als aan het einde van de eucharistie de priester met de misdienaars naar de sacristie gaat, zeggen ze tegen elkaar: proficiat. Het is een gebedswens, die betekent: moge het goed worden, moge het baten. Je hebt de communie ontvangen, de gemeenschap met de levende Heer. Moge die gemeenschap vruchten opleveren, zeggen ze tegen elkaar.”

Proficiat 2026, ik sluit me daar graag bij aan.

In Memoriam Tsjerk Dijkstra 1950 -2025

Kerk met kosterswoning van de OPK. Mooi zijn de gordijntjes te zien van de slaapkamer van Tsjerk en Nel en de altijd verzorgde bloembakken voor de ramen beneden.

Op de mat van de voormalige kosterswoning lag afgelopen week de rouwkaart van Tsjerk Dijkstra. Meer dan vijfentwintig jaar was het de voordeur van Tsjerk en Nel als bewoners van Oosterpark 5. Nadat de ‘vrijgemaakte’ kerk in 1975 het gebouw had gekocht van de Doopsgezinden, woonde er nog een poosje een voormalige beheerster. In 1976 adverteerde de Oosterparkkerk in het ND dat er een woning beschikbaar kwam voor een koster. Tsjerk en Nel hadden trouwplannen en werden uitgekozen door Commissie van Beheer. Tsjerk werkte in Landsmeer in een restaurant met een ster als souschef en toen dat afbrandde vond hij in de buurt van Abcoude een nieuw restaurant waar ze een chef nodig hadden. Ook dat restaurant brandde later af, maar toen was Tsjerk al in Bosch en Duin (bij Zeist) gaan werken bij het gereformeerde verpleegtehuis ‘De Wijngaard’ als hoofd van de keuken. Ondertussen zorgde hij met Nel en in die eerste periode ook met Jan Modderman (die in de kamer beneden woonde, nu crèche) voor alle voorkomende bezigheden in en rond de kerk. Toen Jan vertrok en trouwde met een zus van Nel, kwam de kamer beschikbaar voor Esther en Margreet, de twee oudste dochters.
Tsjerk was van de verzorgende soort, mensen aanspreken op een open manier. Op zondagmorgen bij de stoep van de kerk, soms met de bezem in de hand om alles netjes te houden. Al snel werd de koster vermaard vanwege zijn vaardigheid om waar nodig te zorgen voor de inwendige mens. In de tijd dat het nog geen gewoonte was, dat er na afloop koffie was in de kerk, werden vrijwel elke zondag kerkgangers uitgenodigd om te komen koffiedrinken boven. En altijd had Tsjerk wel weer iets lekkers gebakken. En aanschuiven bij een maaltijd in huize Dijkstra was altijd weer een feest.
De drie dochters groeiden op, doordeweeks gingen ze met een busje naar de ‘dr. M.B. van ’t Veerschool’ in Amsterdam-West, maar in het weekend moesten ze vaak meehelpen in de kerk. Tsjerk werd ‘uithangbord’ voor de Oosterparkkerk, wie ooit een keer de kerk bezocht kwam met hem in aanraking. Koken voor allerlei soorten vergaderingen, Tsjerk draaide er zijn hand niet voor om. Voor een provinciale synode of voor bijeenkomsten van de vrijgemaakte homo-club, allemaal  maakten ze kennis met de gastvrijheid van het kostersechtpaar. Als diaken keek Tsjerk om naar de alleenstaande broeder of zuster. Bij verschillende gemeenteleden was Tsjerk degene die uiteindelijk een woning moest leegruimen.
Een bloemschikcursus, een schilderijen tentoonstelling, een bruiloftsfeest of een begrafenis, Tsjerk stond klaar. Gemeentedagen op Hemelvaartsdag, het werd een feest omdat alle eten en de barbecue waren voorbereid in de keuken van de Wijngaard. Uitjes met de ouderen, Tsjerk regelde en zorgde voor goed eten.

Tsjerk als vrijwilliger in hospice KURIA. Na zijn pensionering in 2015 was Tsjerk een geliefd klankbord bij patiënten in hun laatste levensfase.

Na ruim vijfentwintig jaar, toen de dochters het huis uit waren, verhuisden Tsjerk en Nel eind 2004 naar de Teslastraat, tegenover de Nieuwe-Oosterbegraafplaats. Om afstand te nemen van het kosterschap gingen ze in kerkelijk Amsterdam op onderzoek uit. Uiteindelijk werden ze lid van de Noorderkerk aan de Prinsengracht en burgerden daar al snel in. Ook daar ontdekten ze al gauw het organisatietalent van Tsjerk en natuurlijk ook zijn culinaire kwaliteiten. Gelukkig bleven de banden met verschillende Oosterparkkerkers, en nog niet zo lang geleden vierde Tsjerk zijn 75e verjaardag in ons gebouw.
Mooie anekdotes zouden er nog te vertellen zijn. Dat ze in de kosterswoning de rook van alle sigaren konden ruiken als de kerkenraad beneden vergaderde. Dat de koster op zondagmiddag werd gestoord door een broeder die veel te diep in het glaasje had gekeken en met veel geschreeuw op de kerkdeur bonsde, maar volgens dominee Breen helemaal niet dronken was. Hij had niets geroken toen hij de broeder die op de galerij zat voor kerktijd even opzocht.
We missen hem nu al, een vriend die altijd klaar stond, een geliefde broer in Christus.

“Tsjerk liet ons zien wat het betekent om gastvrij kerk te zijn. Veel leden en gasten hebben door zijn toewijding mogen ervaren dat iedereen welkom is bij God. Wij wensen Nel, Esther, Margreeth en Suzanne en verdere familie Gods nabijheid toe nu ze Tsjerk moeten missen.”

Tweede Boerhaavestraat

In 1980 kwam ik, net voor ons trouwen, in Amsterdam-Oost wonen. In de Transvaalbuurt, met straatnamen zo weggelopen uit de boeken van L. Penning. Pas later ontdekte ik dat de Transvaalbuurt in en voor de Tweede Wereldoorlog een Joodse buurt was geweest. Mijn schoonvader ruimde boeken op en nam voor ons de twee delen van Pressers ‘Ondergang’ mee. Al bladerend en lezend ontdekte ik dat uit onze buurt duizenden Joodse Nederlanders waren verdwenen in de Duitse vernietigingskampen. Een foto van Duitse overvalwagens op het Krugerplein, tussen foto’s van alle andere wreedheden van de fascistische bezetter. In die tijd was er weinig terug te vinden van de vernietiging van zoveel Transbuurtbewoners. Aan de Tugelaweg was een gedenkteken als nagedachtenis van een represaille-fusillade, maar dat waren Nederlandse verzetsstrijders. De tijd van ‘struikelstenen’ moest nog komen.

Pas rond de eeuwwisseling kwam er langzaam veel meer aandacht voor het wegvoeren van Joodse Amsterdammers. Met verschillende schoolklassen had ik al een paar keer de voormalige Hollandse Schouwburg bezocht. Boven de entree was een kleine tentoonstelling over de Holocaust, inmiddels is die collectie opgenomen in het indrukwekkende Holocaust Museum aan de overkant van de Plantage Middenlaan. Op één van de wanden hing een grote kaart van Amsterdam, met daarop precies aangegeven waar Joodse Amsterdammers woonden. Een kaart gemaakt door ambtenaren van de gemeente, in opdracht van de bezetters. De Transvaalbuurt is op die kaart bijkans zwart, elke stip, staat in de legenda, betekent 10 Joden. De kaart dateert van mei 1941, stap voor stap bereidde de bezetter zijn verschrikkelijke wandaden voor. De kaart komt natuurlijk ook voor in ‘Atlas van een Bezette Stad’ van Bianca Stigter op pagina 43. Op pagina 45 staat een kaart met een voorstel voor een ‘Joodsche Stadswijk’. De Transvaalbuurt hoorde daar natuurlijk ook bij, maar ook een groot gedeelte van de Oosterparkbuurt, tot aan de Amstel. De ‘Joodsche Stadwijk’ is er nooit gekomen, immers de eventuele bewoners werden ‘ausradiert’.

Rogier bij de presentatie van zijn 18e boek over Joden in Oost

Afgelopen maandag werd in de voormalige ‘Talmud Tora’ school aan de Tweede Boerhaavestraat (nummer 7) weer een monument toegevoegd aan de monumenten die er in de afgelopen jaren zijn ontstaan en opgericht als herinnering aan verdwenen Amsterdammers. Rogier Schravendeel, een verwoed amateur-historicus hield zijn 18e boek over verdwenen Amsterdammers ten doop. Deel 15 had Rogier op een Open Ochtend in de Oosterparkkerk  gepresenteerd en uitgedeeld, 2 mei dit voorjaar. Rogier heeft zich tot doel gesteld om van verschillende straten in Oost uit te zoeken welke Joodse bewoners zijn weggevoerd in de oorlog. Uit verschillende bronnen haalt hij zijn informatie. Het gaat om een korte levensbeschrijving, foto’s en de precieze data van geboorte en overlijden. Het deel over de ‘Tweede Boerhaavestraat’ bevat ruim 350 bewoners. Eén straat, meer dan driehonderdvijftig mensen. Er zijn 80 huisnummers, met vaak vier etages, dus naar schatting 280 tot 300 woningen. Na wat achtergrondinformatie over het ontstaan van de Tweede Boerhaavestraat en de verschillende scholen in deze straat, worden in het tweede hoofdstuk alle bewoners beschreven die verdwenen zijn. Op bladzijde 16 is Sientje Cohen-Herz de eerste. Geboren 1 mei 1869 en gestorven 5 oktober 1942 in Auschwitz. Zij woonde met haar dochter en schoonzoon op nummer 3-1, haar man was in 1934 overleden. Ook haar dochter en schoonzoon stierven in Auschwitz.
En zo gaat het, het hele boek door. 142 pagina’s. De opsomming eindigt bij nummer 78-huis. De laatste die genoemd wordt is Rosa Fanni Packer-Goldstein, zij stierf op 27 jarige leeftijd in Auschwitz. Haar huis staat naast het huidige gebouw van het Passantenhotel van HVO Querido, wat weer grenst aan ons kerkgebouw. Aan de even kant eindigt het op nummer 77 en daar verdwenen de bewoners op huis, van de eerste en ook de derde verdieping. En al is het dan meer dan 80 jaar geleden, je wordt er toch ongemakkelijk van. Rogier Schravendeel gaf in april al aan dat dit werk hem soms onpasselijk maakte, al die namen en persoonlijke geschiedenissen van mensen… Het is goed dat huidige bewoners van de Tweede Boerhaavestraat nu kunnen terug lezen wie er ooit in hun huis woonde, maar laat het ook een waarschuwing zijn voor vandaag en morgen.

Over de Talmud Tora school is op verschillende sites veel te vinden. Het is nu geen school meer, de lokalen zijn appartementen geworden. In 1982 werd het gekraakt en er schijnen nog steeds een paar ex-krakers te wonen. Enkel glas, slecht te verwarmen, maar de bewoners zijn blij met hin voormalige lokalen. Aan de buitenkant staat door stenen een beetje te laten uitspringen in het Hebreeuws ‘Talmud Tora’, wat betekent: School voor godsdienstonderwijs. Op het mooi smeedijzerhek stond het in gewone letters, maar die zijn verdwenen. Op verschillende sites is veel informatie terug te vinden. Op de site van het ‘Joods Cultureel kwartier’, maar ook van ‘Amsterdam op de kaart’. Op de website van ‘Joods Amsterdam’ is te lezen over de eerste steenlegging.

PS Onze kerk heeft als adres Oosterpark 5. Ooit was het de ’s Gravezandestraat. Maar de zijkant staat aan de Tweede Boerhaavestraat. Op dit moment is het er slecht parkeren, want een flink gedeelte staat in de steigers en wordt volledig gerenoveerd. De huurders zullen daarna flink in de buidel moeten tasten. Ooit waren ze bedoeld voor de arbeidende klasse….

 

Stemmen tellen

De Sporthal aan de Pr. Bernhardlaan was door medewerkers van de gemeente Diemen grondig ingericht. Rond 9 uur ’s avonds druppelden tellers en stembureauleden van verschillende stembureaus binnen. ‘La fête de la démocratie’ kon tot een mooie afronding komen. Tot stembus omgetoverde vuilnisbakken werden binnengereden en leeg gekiept. Uitvouwen, sorteren op even en oneven en in de volgende ronde sorteren op partij. Ondertussen kwam onze burgervader de sporthal binnen om de tellers een hart onder de riem te steken. Hij had het droevige bericht over PvdA-Groen Links leider Timmermans al meegekregen. Door het gesprekje wat daardoor ontstond, vertelde ik mij in het aantal PVV stemmen van bureau Biesbosch. Bij het tellen wordt een vier-ogen principe gehanteerd, dus tellen en natellen door je maatje. Terwijl ik op 90 uitkwam, kwam zij uit op 92. Daar namen we natuurlijk geen genoegen mee, dus nog een keer; en het werd 91 bij mij en weer 92 bij haar. De burgermeester trok zich schielijk terug en twee stembureauleden sprongen bij. Nog een keer, nu in stapeltjes van tien, en ja, het werd toch 92. Mijn maatje blij natuurlijk en ik schaamde me toch wel een beetje. Het laat maar weer zien dat op stembureaus nauwgezet en zonder aanziens des partij, geteld, geteld en her-geteld wordt, als er een verschil is. Hoezo fraude en gesjoemel? In Diemen in ieder geval niet en gelukkig zorgt de Centrale Kiesraad er voor dat dat in alle Nederlandse gemeenten het er eerlijk aan toe gaat.

Nog wat opmerkingen naar aanleiding van alle gedoe rond de verkiezingen.
– Hoe mooi zou het zijn als er de laatste week voor de verkiezingen geen opiniepeilingen meer worden gehouden.
– Nog mooier zou zijn als er in de laatste week geen politici meer aanschuiven bij talkshows. Nu ontstaat er een scheef beeld, ook in zogenaamde tv-debatten. De kleinere partijen mogen nauwelijks aanschuiven, terwijl je toch uiteindelijk allemaal weer op 0 begint.
– Waarom is nog steeds geen wet aangenomen die regelt dat in onze democratie, alleen democratische partijen mee mogen doen bij verkiezingen? Dus geen partijen met maar één lid.
– Laat de koning weer in eerste instantie optreden als verkenner!
– Stel een wettelijke limiet aan de lengte van de formatie. Het zou toch gewoon moeten kunnen in twee maanden?! Leiders van partijen moeten zich voor de verkiezingen realiseren dat ze op dag één na de verkiezingen zullen moeten samenwerken. Sluit dus niet van te voren van alles uit.
– De huidige fractieleiders moeten verplicht rond tafel met de ombudsmannen/vrouwen van de grote steden. Zij weten goed aan te geven waarom kiezers afhaken en daardoor op een populistische partij stemmen. Toen ik na het stemmentellen thuiskwam zat mijn geliefde de uitslagen te volgen op NPO1 en zat Munish Ramlal (ombudsman van Amsterdam) aan tafel. Hij wist helder en duidelijk uit te leggen waarom mensen afhaken en wat onder andere de politiek daaraan kan veranderen.
– Betrek burgers op een serieuze en efficiënte manier bij belangrijke beslissingen. Zie ook mijn blog daarover (https://www.roelwimmenhove.nl/2017/03/10/waarom-nog-verkiezingen/).
– En een kabinetsperiode duurt gewoon vier jaar. Valt een kabinet, dan binnen twee maanden door een herschikking of formatie weer verder. En dus; geen nieuwe verkiezingen.