50 jaar geleden – Piet, Lies en Johan – In Memoriam

Ze leerden elkaar kennen op een “Rijnreis” van de Gereformeerde Reis Vereniging. Een reis met een dramatisch einde. Het was vrijdag 7 augustus 1964 en de groep GRV-ers was met de “Ahoy” op de terugvaart naar Nederland. Bij een keermanoeuvre op de Rijn in de buurt van Düsseldorf ging het fout, de vakantieboot kwam in aanvaring met een Duitse tanker en 16 jongelui sloegen overboord. Twee jongens overleefden het niet. Onze zus Lies kwam thuis met een hersenschudding. Dat was niet het enige wat ze van deze reis overhield. Niet veel later meldde de toen 19-jarige Piet Lijnema uit Hoogkerk zich bij ons thuis aan de Langedijk in Hollandscheveld. Hij was die GRV reis verliefd geworden op onze roodharige oudste zus. Joviaal en van totaal ander hout gesneden dan de Wimmenhove-mannen en ongetwijfeld kwam hij Lies haar 21e verjaardag in september met een grote bos bloemen opvrolijken. Piet werkte in Hoogkerk bij zijn vader in de zaak. Het bedrijf was gespecialiseerd in hengelsportartikelen, ze maakten zelf vishengels en ook dobbers in alle kleuren en maten.
Na verkering en verloving trouwden ze twee jaar na de Rijnreis, en gingen in Hoogkerk wonen, niet zover van de ‘Hengelsportartikelen Joh. Lijnema en Zn.’ Toen ik na de zomer van 1969 in de stad Groningen naar het Gereformeerd Lyceum ging, mocht ik wel eens komen logeren en oppassen op Johan en Roel, Lies was een beetje als een tweede moeder. We verschilden 13 jaar in leeftijd.
Aan het begin van de jaren 70 pakten zich echter donkere wolken samen boven het familiebedrijf. Het zelf produceren kon niet meer uit vanwege concurrentie uit het Verre Oosten. Uiteindelijk ging het bedrijf failliet en moesten Piet en Lies hun huis verkopen en ging Piet aan de slag als vertegenwoordiger bij een van de toeleveranciers van het ter ziele gegane bedrijfje in Hoogkerk. Ze verhuisden naar Heemse bij Hardenberg en kwamen daardoor dus wel weer dichter bij Hollandscheveld wonen. Piet was bijna alle dagen bij de weg, want hij had regio Oost, dat liep van Delfzijl tot Maastricht. Firma Wetzlar was gevestigd aan de Prinsengracht in Amsterdam, niet zo ver van de Noorderkerk. Ik mocht een keer mee in een zomervakantie toen Piet daar heen moest. Onderweg allerlei verhalen natuurlijk. Rijden in Amsterdam had hij geleerd door één van eerste keren dat hij daar kwam, achter een taxi aan te rijden. Een onvergetelijke dag werd het. Firma Wetzlar was een importfirma en in de oude pakhuizen lag werkelijk van alles opgestapeld, van rieten matten tot olifantstanden. Tussen de middag gingen we samen eten bij het naastgelegen en nog steeds bestaande pannenkoekenrestaurant. In Heemse bouwden zus en zwager een nieuw sociaal leven op. Lies werd leidster van een meisjesvereniging en een nieuwe vriendenkring ontstond. De kinderen gingen er naar de lagere school.

Op dinsdag 20 juli 1976 reden Piet en Lies rond etenstijd met hun vier kinderen naar huis. Het was zomervakantie en Lies en de kinderen waren mee geweest naar Hoogkerk, terwijl Piet bij verschillende hengelsportzaken langs ging. Lies was met haar kinderen in de Kerkstraat nog op bezoek bij haar oude buurvrouw. Op de provinciale weg bij Slagharen ging het mis, een bezoeker van het Ponypark ging de file inhalen. Nooit is duidelijk geworden waarom hij dat deed. Waarschijnlijk hebben er voor Piet nog auto’s gereden en zag hij pas op het laatste moment de tegenligger, te laat. De auto’s boorden zich in elkaar, met dodelijke gevolgen. De klap moet verschrikkelijk zijn geweest. Piet en de oudste, Johan bijna negen jaar, overleden ter plekke en Lies werd nog overgebracht naar het ziekenhuis in Zwolle waar ze in de loop van de avond overleed. De veroorzaker van het ongeluk en zijn vriendin overleefden het ook niet en ook één van hun kinderen vond de dood bij dit verschrikkelijke ongeval. De Telegraaf meldde later onder andere het volgende: “De enige die zo goed als ongedeerd uit de wrakstukken kon worden gehaald, was een baby van een jaar oud. Het kereltje, dat het gebeurde niet besefte, kraaide van plezier alsof iemand een geweldige grap had uitgehaald, toen een hulpverlener hem met tranen in de ogen in zijn armen nam.” Dat moet waarschijnlijk de jongste van Piet en Lies zijn geweest, Harry.
Wij waren die avond met de jongste drie thuis en zaten op de kamer van Henk tv te kijken, de Olympische Spelen in Montreal. Va en moe waren met oudste broer en zijn vrouw naar Leusden. Broer Fake werd die dag 28. Opeens ging de telefoon en een agent uit Hardenberg had vragen over het ongeval en moest toen wel vertellen wat er gebeurd was. Tot diep in de nacht hebben we opgezeten, de wijkouderling kwam en later kwamen ook onze ouders thuis. Ze waren in Zwolle, wat ik mij herinner, nog naar het ziekenhuis geweest.

Er brak in onze familie een onwerkelijke tijd aan, van alles moest geregeld natuurlijk. En dingen verliepen zoals dingen gingen vijftig jaar geleden. Maar nog steeds is het een verhaal van gemis en verdriet, ook mee doordat er drie kinderen wees waren geworden. Nu het precies vijftig jaar geleden is, vond ik de tijd rijp om er ook maar eens een blog aan te wijden. Lies zou vandaag 82 zijn geweest en Piet zou afgelopen februari 81 zijn geworden. Johan zou komende 1 augustus, 59 zijn geworden. Soms vraag je je af hoe het zal zijn als we elkaar weer ontmoeten, want ooit komt die dag….